İkimizinde Unuttuğu Bir Şey Var

senin unuttuğun bir

benim unuttuğum iki şey var

bak yine ayrılamadık

aynı okuldaydık

aynı hayalllerimiz vardı

aynı aşkı paylaştık

aynı kalbin iki yarısıydık

.

.

.

ve bugün

aynı şeyi unuttuk

sen beni unuttun

ben de beni unuttum

aslında ben

sen beni unuttuğun için;

kendimi unuttum

ama sen beni niye unuttun

hala hatırlayamıyorum...

tek hatırladığım

kalbimi bir matkap gibi

delik deşik eden

paslı bir mıh gibi

bedenimin sol tarafına emir veren

beynimin sağ tarafına çaktığın

''Sen de unutursun''

demek unuturum !

unuturum elbette

seni yalancı çıkarır mıyım hiç?

yaşamayı unuturum

gülmeyi unuturum

yemeyi unuturum

içmeyi unuturum

tebessüm etmeyi unuturum

hatta

geceyi gündüzü unuturum

dünü bugünü yarınımı unuturum

ağladığımı unutur;

gözü yaşlı gezerim

gittiğini unutur;

hep seni beklerim

arada mecburen nefes alır

seni anarım;

günde bir akrebin üçyüz altmış derecelik

devir daim süresince

ben yine beni unuturum

ben yine seni unutmayı unuturum...

ve

bir gün;

unutmak

yaşadıkça unutmak

mecburen unutmak

veya

unutmuş gibi yapmak

unuttuğunu sanmak

hem de seni!

öyle mi?

ne kadar da çok ihtimal!

ben seni kaç ihtimalli sevdim de?

bana bu kadar çok ihtimal saydın

beni unuturken

ha bir tane daha vardı ''unutmuşum''

unutursun yıllar sonra bir sabah

o da bir ihtimalindi onada eyvallah eyvallah da

ben sen gelirken bir şey unutmuştum

bak giderken yine unuttum

neydi o? neydi o?

evet şimdi dilimin ucunda buldum

ben unutmanın ta kendisini unuttum

hayAllah! ne kadar unutkanım değil mi?

unuymayı unutacak kadar...

(yazdığım şiirlerime sigortalattım batış hazanını

unutma unutsa bile okuyan ikinci ezanını

hiç unutmaz yüreğine parsel parsel kazan mezarını)