İkisi de Sevdi

keskin ayrılıklar yorgunuydu

yeni gelen ilkyaz

sarhoşum diyerek geçiştirdim

zamanın geçliğini...

başkasıydı yürüyen dışımda

damarlarımdaki sesin sahibi

daha başkası

ikisi de sevdi seni...

yaşamaktan sıkıldım gün oldu

gün oldu ayağa bile kalkmak istemedim

ateş böceklerini kovaladımsa

her ışığı sen zannettiğimdendi

sen benim ilk aydınlığım

son karanlığım...

her defasında

ilk ve son

kendime yakıştırdığım

ortası yok yalnızlığımın...

sokak sokak dolaşıyorum

mutluluğumuza uygun

köşeler bakıyorum

orta yerlerde

kalakalıyorum...

son sözüm olmayacak hiç

her sözüm ilk sözümdür

çünkü seni

her an

yeni

ve değişik biçimlerde

seviyorum yeniden...

ürkerdim karanlığın kalleşliğinden

uzak dağlar korkuturdu yaşamak isteklerimi

yalnız başıma yürüyemezdim hiçbir yolda

sen beni anlayana kadar...

yalnızız ikimiz de

paylaşmayı birlikte öğrendik

paylaşan yalnızlarız artık...

seni anlattım hep

seni tanımadan da önce

beni anlayacak ilk kişiydin

ve anlayacağım ilk kişi...

dinlediğin şarkıyla

okuduğun şiirle

korktuğun karanlıkla

yürüdüğün yolla

anlattın kendini

anladın beni...