İmdat

gözü yaşlı ölümü tutarken oruç misali

hani sabaha kaldırıp kadehi, varsın da büyüsün köprücük kemiğinde acının

omzumuz tutulsun bir çift güvercin göğsüne sırnaşırken,poyraz işgalindeki o kovuklarda

tüneyip sarhoşluğun yamacına

şerefe demek ölüme

yiğit bir yalnızlığın

öfkesine saklayıp zehir zemberek zamanı

gitmek

taşı toprağı ufalayıp

hani Ferhat gibi

imdat bre

yeniden doğmasın kâkülleri baharın

dökülsün göz çukurlarına

temmuz alazları

baba toprağına karışsın artık

boyumca ağıt

tek mermere yazılsın bir cümlelik hikaye

siyah beyaz film gibi

saçma bir son

bulaşırken tüberkülozlarına, şarabın o mayhoş kokusu

kaybolsun gül kolonyaları, tırnaklarımdan....