İmgelerin Ölümü

ruh halimden mitiller sermiştim

dudaklarıma

yumuşak bir o kadar da sıcak

üşümesin diyeydi

prangalarından kurtulup

dudaklarımın yokuşlarını göyneksiz aşan hasretim

dudaklarım

nice yolcunun sır bıraktığı bir kervansaray

yanlış mevsimlere yazılan

imgelerin ölüm döşeği

yıllar süren derviş divanları neticesinde

düstur kabul edilen

tek heceli bir yasağa

karşı gelmenin bedelidir

uzaktan suyu çekilmiş bir nehri andıran çatlaklar

çok şeye sustu dudaklarım

şafak ayinlerinde dağlanan

nice fısıltının

iyileşmeyen yara kabuğudur bu suskunluk

şafak yakın

artık konuşmak istiyorum

şimdi özlemlerin son demindeyken ruhum

itaatsizlik eylemlerini

son perdeden sergileyen sözcükler

diyorum ki

sussam

ölür müsünüz dilimin dehlizlerinde