İmgesel Aks

Unutma

Bir insanın iyiliği de kötülüğü de o insanı sevdiğin kadardır

Seninkinden bir ton koyu tercihlerimin arasından

İnce kabuklu erdemler topladım zembilime

Aşk şerri doldurdu terazimin bir kefesini

Pişmanlıklar yetmiyor diğerini dengelemeye

Alışkanlıklar kabuk tutmaz yaraya dönüştüğünde

Mevsimlerden dehşetti artık

Ve bütün anlatımların ucu yanıktı

Ses rengini soldurmuştu bir kere

Nutku tutulmuş hitapların muadilleri asıldı

İsimsiz sayısız gecede

Söylesene

Hangi yamuk his statüsünden vazgeçti de

Dizginlerinden çözülen üzüntüler pusulasız kaldı

Sen şimdi düşmanlıklar açtın ya aramıza

Zemberek kutusuna saklanan mefhum

Belleğime yığılan aforizmalardan sıyrılıp

Düştü dünyanın kucağına

Davullar çalsa da İsmail'in bıçağı üstüne

Çaresiz payıma düşen sızıya razı geldim

Resim mektup hatıra

Senden geride kalan ne varsa yanıma alıp

Sağır ihtimaller bulvarında karşıladım

En içli ölümleri

Dilaltı aldığım aşklar yetmedi

Kalbimin sensiz yakalandığı hastalığı iyi etmeye

O yüzden bırak

Dilbaz baykuşlar mevlit okusun

Başımızın boş bıraktığı yastık ucunda

Sen bilmesen de ben

Nar taneleri kadar çok ağlıyorum göğün taşrasında

Son bir kez ulaklarını gönder geceye

Kahve telvelerine gömdüğü başını kaldırsın

Hatta daha da mübalağa et

Rahmet kapılarını kilitle hayallerin üstüne

Ama unutma

İyiliğin cehennem toprağında yetişse bile

Gözyaşlarımla sulamaya hazırım