İmgesiz Fısıltılar

sokaklar

sesinizi biraz kısmak isterim

dillendiği zaman kırkikindi

kaldırımlar daha güzel kokar bilirim

biraz da

demlikte olgunlaşan çayın neşesiyle

camlara sırnaşan serinliğe uymak niyetim

uyumak

kösnül dağların tenine ıslak ıslak

yamasın saçlarımı rüzgar

ihtimallerim

sorularımı boğadursun öpücüğe

narin cümlesini kurmaya hazır

ılgın şiirler yazılsın hele bir

efkârı baştan çıkaran yeni yetme özneler

birbirine çarpsın kelimelerle

imgesiz insanlar

bakalım ardından ne çıkar bana dair

kaysın suretim sevincin aynasından

cebimde benden büyük yalnızlıklar

gölge oyununu açar senalar gece olunca

gece oldukça yakın

suyun haresini tutan çakıl taşlarını bırakın

merdiven olsunlar aklıma

üşüdükçe masumlaşan avuçlarımda

paslanmış yarının kuşkusu durur apaçık

sayamadım bu kaçıncı ikindi

kaç defa geldi içimin tatlı uykusu sokaklar

sizden kaçıp kaçıp

karmaşık bir cümlenin

sonunda unutulmuş ünlem gibi kalakaldım

ölmekten başka borcum yok sana

kendi kendine tef çalan dünya

pamuk ipliğiyle bağlandım yazına kışına

gitmek dediğin nedir

bir ikindi ver bana

ansızın alev alsın güneşin çıngıları

ağzımın bozkırında yansın kırk kere yıkadığım hüzün

kırk kere yazık

annemin dudağında unuttuğu fısıltıya asın

ve uyutun beni /yeter artık

.