İmkansız

Gecenin karanlığı, şafağın ağırlığıyla üzerine çökünce anlarsın beni

Anlarsın beni 1,65 lik benli vücudun, yerle gök arasına sığmayınca,

Gözünün önündeki perdeyi kaldırıp, kalbinin sesini duyunca,

Kendini arş ı aladaki en yanlız yıldızla eş tutunca,

İşte o zaman anlarsın beni.

Ben seni hep anlamaya çalıştım, senden habersiz,

Anladım ki anlamaz olaydım, yüreğin yüreğime sevgisiz,

İnancım olmayaydı bu can gereksiz, bu acı süreksiz

İşte ben de o zamandan beri hayata karşı ilgisiz,

Ot gibi yaşıyorum belli belirsiz.

Şimdilerde şarkılarda, şiirlerde arıyorum teselliyi

Geceleri rüyalarımda görebiliyorum, ancak hayalini, eşkâlini

Kendimle ne savaşlar veriyorum, her an, yırtmamak için son resmini

Senden sonra düşeceğimi hatta sürüneceğimi,

Bİlirdim ama inanmazdım.

Su akar yolunu bulur, yaşar giderim sandım

Seni, senin yağtığın gibi 3-5 günde unuturum sandım

Ne yalanlar ne palavalar söyledim kendime, hepsine de kandım

Ey Allah'ım! Cehennemini dünyada hak edecek ne yaptım.

Söylerlerdi de inanmazdım yarı ölü, yarı diri olanlara

Efsanelerden duyardım da inanmazdım, aşk için delirenlere, aşk için dağ delenlere

Kahramanıydım ama inanmazdım , bu oyunun son perdeye geldiğine

Bu kangrenli aşkın, son çaresi bıçakla kesilen 'elveda' kelimesi olabileceğini

Anlardım ama inanmazdım..