İmla Kuralları Destanı

nokta koyuyorum

çiçeği burnunda eşkıyalar kesiyor yolumu

berabere biten aşklarımı alıyorlar cebimden

ya galip geleceksin

ya mağlup olacaksın diyor düzen

uzunca bir yol

uyanmak üzereyim

onca zaman saydığım koyunları

seve okşaya atlatıyorum çitlerin üzerinden

kendime takılıp uyanıyorum birden

ve içimdeki parantezden çıkıyor umut

askıdan bir ceket söylüyorum kendime

ortaya karışık beyefendiler kesiyor yolu

kızlardan aşırdığım zarları çıkarıyorum cebimden

namusuna barbut oynuyoruz

hep yek gelirse töre düşeş gelirse ona göre

tacirlik yapıyoruz

çiçekten çocuklar sarınca meydanı

kısa metrajlı bir bahar sallanıyor ağaçlarda

iki nokta üstüste

unutmaz üniformasını giymeyi üstüne

coplar panzerler dipçikler bakmazlar

bahar neymiş çiçek neymiş çocuk ne

ölmekten cayıp koşmaya varıyorum

bir sürü virgül sarmış etrafı

seriyorum birini yere

yarım geldin diyorlar

alnımdan kopardığım sevdayı öpüyorum

tahrip gücü yüksek papatyalar mevsiminde

tırnak içinde yağıyor yağmur

seviyor sevmiyorlar tutuşuyor dilimde

atıyorum şiiri kırk akıllı kuyusuna

uçurum tutuyor ellerimden

bana mısın demeden