İnce Çizgilerle

kırıklık ama nerde... herşey böyle kıvrak acılı

bana hazırlan geçiyor göğün maviye yakın griliği

ama yine de sen bilirsin mahallelerde çocuklarlayım

attım üzerimden herşeyi seni düşünmekten başka

hayat kendi halinde bense bıraktığın yerdeyim

tereddütlerini yıllar önceye teslim et ben geleceğinim

yaşlanıyoruz sımsıkı bir sevda ikliminde gepegenç

külliyen doğru söylüyorum

elim varmıyor seni bir an bile akıldan çıkarmaya

ince çizgilerle atıyor kalbim

yaşamak yüzüne benzeyen bir desen şimdi

kendi içine gömülmüş evlerin gölgeli balkonlarında

hayat ölümü kolluyor an be an nedense

güneş bile yarı yarıya yalan..yalancı semt pazarları

okullar kapalı çocuk sesleri kesik kesik kahve rengi

ufuk çizgisinde çamur bulaşığı ağaç peyzajları

öyle mutsuzum öyle mutsuzum ki

mecalim yok mutsuzluğumu yaşamaya bile

saatlere asılı gözlerim yokluğun bile yok sanki

kavun içi bir bekleyişin soğuk tortusunda

şımarıyor kederlerim öyle mutsuzum donuk donuk

seni sevmeye ev sahibiyim ömre misafir

sen mutluluğunla haşır neşir

ben mutsuzluğuma davetsiz konuk

şarkılı halini de seviyorum susuşunu da

ama en çok benim oluşunu ...