İnce Fikirli Ölmek

korkmadığım bu engerekleşme

zindanlaştıramayacak aşka ulaşma sürekliliğimi

kıvırcık ve kırçıl eskiyecek yüzüm

kapıma zorla dayanacak öğle sonraları

ama artık ben hiçbir vakte çocuk olmayacağım

tükenmesin diye zamanın yüreği

durgun göllere ağlar içimdeki ırmak

gözlerimi kapasam aydınlığa haksızlık olur

hiçbir saate bakamam

ömrü kısalır diye cümle insanlığın

ve toprağa saklarım son çığlığımı

kimbilir beni nasıl tanıyacak...

mülayim taş umarsız ot haylaz böcek

düşlerimi bir köşeye yazacağım

orda bir kendime yer yok

gizemi bitmeden sonbaharın

hiçbir yaprağa dokunmayacağım

ürpertili olsun ufuklarım

yeter ki olsun...

yeryüzünü incitmesin düş evrenim

inanıyorum

hiç yalnız kalmayacağım

adlar bulmalıyım kendime yeni yepyeni

adımla da olsa kırmamalıyım son kötüyü

okyanusa her bir damla olandan sonraki buğu

yok oluyor sandığım anda önümdeki serap

bütün sevdalara

bir kum taneciği

olmalıyım

gidişim dönüşsüz olacak

nazsız

kıyamam

beklemesin beni hiçbir öykü

hiçbir gerçek

mevsimsiz bir karınca

renksiz bir rüya

yarım kalmış bir kucaklaşma

çıkmasın dışarı ardımdan

süreç ve tutku

ve yormadan hiçbir bulutun gölgesini

acaba karanlık beni ne kadar sevecek...