İncinen

son derdimdi yaşamak

karşımda gülüşün dururken...

ağaçların güneşlendiği yerde

iri bir yağmur damlasının ilkliği

kalbimin ormanından çıkıp gidişin...

tadında bırakmak gerekmiş ömrü

ince bir dalın bile

hakkı kalmasın diye üzerimde

son anımda bağıracağım

"aşk sana aşığım" diye...

ağustos böcekleri arsızdı

koyu yeşilin ortasında ikimiz

ayrı yalnızlıklardaydık...

biz birleşemedik

ama yalnızlıklarımız birleşti

yarı mutsuzuz artık...

ayrılık

ıssız bir yaz gibi çökecek üzerimize

aynı yorgun rüzgar uğuldayacak

incinen umutlarımızda

birlikte ölümü düşüneceğiz...

gri bir rüyada terk ettin

toz pembe düşlerimi

gerçekten ağlıyorum şimdi...

ayrı yaşadığımız kış günü

edası anne özlemiyle dolu çocuk

akşama sığınan yenikliğimiz

bizim için hepsi...

uzak bir şehirde

genç bir şair ölür

veremem hesabını...