Incir Ağacı

bahar da gelse açmaz çiçek

saklar yüreğine

uzak iklimlerdir düşlenen

uzak yağmurlar

dallarında gezinen sütü emerek büyür

meyve

tatlı mı tatlı

bal damlar dudağından

serpilen mahremini saklayamaz

incir ağacı

öylesine gagalayıp bırakır kuşlar

yeteri kadarını alır arı

açılan deliklerden akar hayat

bir daha dönmez

gagasında sitem kalır sığırcıkların

boş kabuk düşer payına

saramadığı

kapanmayanıdır yara

kara kış

soğuk beyaz

elif elif kar

köküne akıtır dallarındaki sütü

ağaç

tohumuna gizlenir meyve