İncir Çekirdeğini Doldurmayan Umutlar

tek celsede hüküm giymişken sensizlikten müebbete

incir çekirdeğini doldurmayacak,

umutlar besliyorum içimde...

geceleri, adım adım dolaşıyorum yokluğunu

her sokak lambasının ışığına,

bir gölge bırakıyorum sessizce...

bir çengelli iğne ile tutuşturuyorum yüzünü hayalime

paslanıp, acıyor düşüncelerim...

sessizliğim, ıslanıyor gözlerimin neminde

adına yetmiyor hecelerim...

sen giderken,

topuklarından çıkan kıvılcımlar,

yıldırım gibi düştü yüreğime

ilk sensiz akşamın buğulu resmine,

kar beyazlar iliştirdim,

üşürsem dönersin diye...

uyumadım o gece

uykuyu, takas ettim umutlara

elimde avucumda ne varsa,

üç paraya sattım vuslat sokağı antikacısına...

dedim ya,

incir çekirdeğini doldurmayacak,

umutlar besliyorum içimde

kuşkuların cirit attığı,

örümcek ağlarıyla döşenmiş yalnızlık hücresinde...

kurşun kalemin kağıda sivrilmiş ucuyla,

keskin bir paraf atıyorum kaderime...

efkarı bulutlardan çalıyorum,

acıyı yaralı kuşların kanatlarından...

kabarıyorum volkanik dağların gürültüsüyle...

sen giderken,

hayalini yükledim bıraktığın bozgunun heybesine

boy aynamın gümüşten çerçevesine,

gözyaşı biriktirdim

bir daha ağlayamazsam diye...