İncitmeden Bırak Aşkı

Hercai aşkın her değdiğinde ömrüme

Sessizliğe uzatıyorum bedenimi

Susayım

Kalem konuşsun senle

Avuçlarımın içindeki yangın sonrası harabede

Kömür rengi hayat çizgim

İsi dokunduğum her yerde

Resmini çiziyor objelere

Düştüğümde düşlerine bir vakit

Öper mi ay yine gözümden

Önüm arkam sağım solum sen

Dağılıyor hücrelerim

İllegal kavuşmalara

Susma eyleminde dudaklarım

Yüreğime asılırsın

Akarken gözlerimden

Ömrümden parçalar dağılır senden önce

Senden öteye bir zaman

Toparlayamam

Uyursun tenimde

En saf ninnilerle

Büyür yokluğun içimde...

Gezineyim şimdi rüyalarımın dehlizlerinde

Ya yetmezse zaman söyleyeceklerime

Bir ses değerde kulaklarıma

Sıçrarsa uykumdan bakışlarım,

O zaman

İncitmeden bırak aşkı başucuma

Yalanı uyandırmayalım...