İniyorum O Yamaçtan

Bir hayali örüyorum dünden....

Sonra

ilmeği kaçıyor uykunun geceden,

İniyorum o tepenin yamacından

Gün batımı da değilmiş güzel olan

Aklım sırrına ser verirken,

Yüzünü gözlerime berkittim

Boynumu ayak bileklerime yamarken,

Bu gidişe ancak ayak erdirilebilirdi,

Sırrına ser verirken...

Ayaklarım,

ilk onlar atıldı yanından

Daha demin çökmeden

En erkek yerlerinden,

Ayaklarından hortladı, gururum

Onu çok sonra,

Yastığımda uykusuz bulmuştum

Tavana asılı gözlerime,

Bir kara noktayı işaret ederken

Bu senin gözlerin ne acımasızdır

Onlar ki baktıkça büyülüyor

Bu benim gururum ne cansızdır

O ki karardıkça küçülüyor

İniyorum o yamaçtan,

Yanımda bir kaç mahkumla

Ellerim ceplerimde...

Üşümüş say bu kerre ellerimi ,

Değiverse boşluğa yakacak meltemini,

Değmesinler...

Ellerim mahpus ceplerimde,

Üşümüş say bu kerre ellerimi,

Mahkumun elleri değil miydi

Soğuk demire kenetlenen?

Hangi hayalin düştü ki zihnimden

Hangisini tutsun ellerim ?

Bu kerre üşümüş say ellerimi

Onlar ki ceplerime mahkumlarHatıraların taze,

cinnetimi kazanda kaynatırlar

İniyorum; Gitgide büyüyen gözlerin miyobu artarken

Alçaklığımı da yuvarlıyorum eteklerinden,

Yarasını bellesin iyice !

Kalkan kaşından, büyüyen gözlerinden

Dümdüz bir sarhoşluğu adımlıyorum,

En ayık yerlerinden,Sallanıyor hayalin, tam düşürdüm derken...

Sarhoş bir köşeden;

Hayatımın herhangi bir yerinden

Acıyan,

Ayık ve büyüyen gözlerin,

Bir başka hallenmelerin...

Bu kerre üşümüş say,

Ellerim ayaklarım gururumla mahkumlar

28.09.2020 İstanbul,

S(y)N