İnkırâz

Sabahıydı sanırım, o dehşetli rüyanın

Dedemin odasına bakmaktı tek muradım.

Nişli duvarlarında üç beş parça eşyanın,

Tozunu almak için perdeyi araladım.

Sayfaları dağınık kitabın, kopmuş ipi

Son okunan satırın üstüne kan damlamış.

Leke kapmış mürekkep veremli bir yüz gibi,

Her kelime bir kurşun mavzerinden fırlamış,

Ebrulara bezenmiş yapraklar pas içinde

Heceler en derinden hisseder ayrılığı

Çevrilmemiş sayfalar hüzün taşır içinde

Sükût ölüme yoldaş, sükût bir düş kırığı…

Hangi ressam elinde can bulmuş minyatürler?

Hangi nakkaş işlemiş sevdasını güllere?

İsimsiz hattatların divitinde ince ter,

Hangi mücellit sarmış kapağını tüllere?

Kim yaktı geçmişimi köhnemiş bir fırında?

Kim mazimin boynunu kurban etti hançere?

Şimdi kör dilenciyim lügatın kapısında,

Serkeşliğim bu yüzden ruhsuz kelimelere

Mecrasını arayan satırlar ağır hasta,

İntihara meyilli sorular akla zarar

Ansızın can verirken sözler kör bir makasta,

Karanlık dehlizlerde cümleler birden susar.

Kifayetsiz acılar taşır içime keder,

Lügatsız satırların aybını yaşıyorum.

Sıfatsız kelimeler alnımızda mukadder

Sinirleri alınmış sözcükler taşıyorum.

Tam da ortasındayım bitmeyen hesapların,

Cevabını arıyor her köşede bir sorum,

Hayatıma kasteden ölümcül kitapların,

Kan kusan cümlelerin üstünü çiziyorum.

Heceler nefret yüklü seslerinde kin saklı,

Her satır bir acıyı kanla boğazlamakta,

Şiirler netameli, kelimeler yasaklı,

Hikayeler hep yarım, son nokta konmamakta

Dilime zehir sürmüş sevdamın katilleri

Açık yaralarıma hafif hafif tuz çiler.

Karanlık dağılırken ağarırken tan yeri,

Kaldırın peçesini gün görsün kelimeler.