İnsan Büyüdükçe Yalnız Kalıyor

akıp giden bir rüzgardı

bir sokağın köşesinden

ve gelip geçen bir çaylak aşığın izleriydi sokakta

kayan yıldızlara özendim ben her zaman

ve bütün umutlarımı bir kutuda biriktirdim

çocuktum,küçüktüm,anlamsızdı bütün güzel hayallerim

hayallerim benimdi

ve ben hayallerimi umutlarımla birleştirdim

- çocuktum -

bir amca söylemişti bana

- her zaman küçük kal ki

kapı aralıklarında tek başına kalma -

ve bir gün büyüdüm

şimdi ne o amca kaldı

ne de kapı aralıklarında yalnızlığımı paylaştıklarım

akıp giden bir şehirdi belkide

- elimdeki rakıdan kime ne -

şu yanıp sönen ışıklar

onlar kadar kararsızım artık

ve şu kapı aralıkları

- sadece bana yer kalmış -

artık iyi anlıyorum

insan büyüdükçe yalnız kalıyor..