İnsan Dediğin

sanırım gümüş saçlarımı şiire bulamadan önceydi

bulduklarımızı getiriyorduk şehrin tanrısına

kendi yarattığı abaküsün baş kabusana seslendi

yaslanarak ağladı kalbimin dokusuna

dinimin inine siner gibi

yok oluşun dinmeyen perdesine

kuşları salıverdi

evrenin en uzağından akla sokulan sihir

ölümü tutana kadar

saklanıp durdu insan dediğin

sonra nisan sonrası

sonra

ip atlayan neşenin eteklerinde aşkı yakan da sendin

bulup kaybettiren ana

kavuşturan da sendin

okyanuslarda bekleyen şeytana

kalbimi ayrılıklara vurdum hiç yorulmadan

bir sesi bile çiselese duyacak toprak

ışıl ışıl gözlerimi ver bana

dünya döndükçe inanırım

şakaların en şakasıyla

bizi sınama tanrım.