İnsan Hüzündür

Fırtınalar eser yüreğimin derinlerinde

Bir martının acı çığlıkları

Yükselir gökyüzünün en yükseğine

Yorgun yüreğimin damarlarından

Kasvetli rüzgarlar bitmezmiş

Hayat devam ettiği müddetçe

Birbiri ardınca gelen dalgalar

Sahilimde bir vurguna dönüşür

Gözlerimde yaşam bir damla yaş

Solunum cihazındadır ruhum

Bir kelebeğin dokunuşuna hasret

Yaz ile kış arasında geçen bir ömür

Hep sonbahara yakın

Sarı yapraklarım dökülür bir bir

Yaşadığı mevsim güze doğruysa

İnsanın yolculuğu hüzündür

Rüzgarlar sert eser bu mevsimde

Tutacak el sağlam değilse

Yıkılır kökünden sökülmüş ağaç gibi

Ve ağaç kopmuşsa kökünden

Ve bir el yoksa tutacak yürekten

Yıkılsın be kurusun bir kütük gibi

Seyit Ahmet Uzun