İnsan Kalabilmek

Hangi sona yakınız,

Hangi başlangıçların tehirli tarifeleri

Var elimizde

Tadını çıkardığımız kaç yolculuk var

Seyir defterimizde

Tadından yenmeyecek kaç acı

Tutunduğumuz kaç dal bahara hasret

Kırıldığımız kaç dal tepe taklak

Hangi doğrularımız yeşile yakın

Hangi yanlışımız kırmızıya bir adım

Sever gibi kandırdıklarımızın ahı boynumuzda

Sayar gibi yaladıklarımızın pençesi ensemizde

Hangi aynada ki sensin

Hangi gönülde ki yabancısın

Parmakların toplamı kadar mutluluk var mı hanende

Kırdıklarını toplayacak kaç el lazım gönüllerde

Sakladığın kaç gülüşün yitip gitti

Masum bir çocuk düşünde

En son ne zaman toprağa bastı ayakların

Dalından hangi meyveyi indirdin mideye

Özlemini çektiğin hangi eylülün

Yağmurunda ıslandın

Hangi eylül sana bir şiir hatırlattı

Bir çift gözde kaybolduğunu hatırla

Ve o bir çift gözde yeniden yeşerdiğini

Ya umutlarını sarıp sarmaladın mı hiç

Gözyaşıyla büyütürken

Sabırla bekledin mi baharları

Hatıranda kaç mutlu resim var

Kısa pantolonlu yaralardan

İzler biriktirdin mi teninde

En son hangi dostun mutluluğuna

Bir tebessümü ortak ettin

Hangi derdine dert edindin acılarını

Çare olamasanda yare olabildin mi

Yeniden denedin mi insan olabilmeyi

Ya da insan kalabilmeyi...

...

Beton binalara baharlar gelmez

Her horoz çöplüğünde öter

Her çiçek toprağında açar

Renkli ekranlar içine almaz seni

Gökkuşağı gökyüzünde açar

Yağmur toprağa bereket

İnsana arınmadır

Bir dostun gözlerinde dinlenirsin

Sözlerinde huzur bulursun

Herşeyin dengi vardır

İnsan insana ömürdür...