İnsan Masalı

Öküzleşti ilmin başı, Kağnılarda cahiller

Bir sefere gidiyorki buna sefer demezler

Çepçevre vuku vuku kainatı alırda,

Sahibine tapana iki kuruş vermezler...

Serpildi görmez gözler, görünmezi görünce

Dediki bu kör ömür, perdeyi çekmemekten

Can gelirde bir vakit sıyrılır ince ince

Bu toprağa yolculuk, topraktan dirilmekten,

Zengin,fakir,güzel,çirkin,uzun,kısa, velevki ten ten,

Var oldu boşlukta bir bilinmez ahenkten,

Şaşarım, hala kulaklarımı açarakta ben,

Bu ölümcül deneyde, ölmeyince sen...

Ey paşam, insandır bu,

Ey gönlüm, dünyadır bu,

Hiç insanlı masalın, çilesizi olur mu?...