İnsan Olmak Ne Zormuş Anne

İnsanoğlunun kalbi buzullara hapsolmuş

Gülün hakkı varken kızılcık şerbeti içmiş

Ne medet beklenir ki böyle yardan anne

Aşkın hakikatı kumsallara yazılmış

Ok yaydan çıkalı tam altı sene oldu

Geldi beni tam can evimden vurdu

Vurdu da bir zıpkın gibi deldi kaçamadım

Ne yaptıysam o an zamanı durduramadım anne

Saçlarıma bakma bilirim üzülürsün

Karlar kapımı senden önce çalsa da

Sen saçlarımı yine ellerinle tara

Senin sevginle ben onlara da alışırım anne

Ben ne kadar hızlı koşsam da hayat önüme geçiyor

Biraz yavaşlasın artık anne başım dönüyor

Bir yarış başlıyor bir yarış bitiyor

Ben bu hayatın hızına yetişemiyorum anne

Dallarım eğildi yerlere toplayamıyorum

Yapraklarım güze döndü yeşertemiyorum

Sanki durgun sulardayım akamıyorum

Önüme bir set çektiler ki çağlayamıyorum anne

Şu dünya denen sahnenin sahte ışıkları altında

Sahnede insan postu giymiş maskeli dekorlar var

Işıl ışıl yüzlerin altında çökmüş bir saltanat

Ne gözümü ne kulağımı kapatamıyorum anne

Böyle insanlarla yaşamaya alışamadım

İnsan olmak ne zormuş başarabildik mi anne..

09/05/2009 İzmir