İnsan Olmaya Gör

Yürü kırık camların

Koparılmış bulutların üstünde

Gör farkını

Yazgıyla yazdığın şiirin

Kader ile planların farkını

Yeter ki insan olmaya gör

Seyredersin arşı ziyanda vicdanı

Zülfikar-ıma yatmış

Onca kahpe çiçekle böcek/ki

Ne uykusu şerbet

Ne kuytusu selamet nefesin

Hıyar makat/ta

Dedelerin densizi üç yaşında

Kirpiklerin eğe tutar

Gözler çelik bıçak çeker

Hele ki insan olmaya gör

Şehadet getirir dünyanın yarısı

Sevmek mi/

Bugün olmaz sevdiğim

Sabahlar

Göğsümü yırtıyor dergahta

Dağılmış tesbih gibi

Her köşesinde evrenin

Kılıç sallıyor edebim hayam

Ne kaldıysa kızgın çöllerden

Kalbimi tekmeliyor insanlığım