Insana Dair

herşey ne kadar da güzel gidiyordu oysa

gönüle çamur değdi

ne tuhaf

küçükken ellerimizle oynadığımız da çamurlar değil miydi?

bilmezdik o zaman hayatın bu kadar kafiyesiz olduğunu

bilmezdik

nerden bilebilirdik ki sevgilerin böyle kifayetsiz olduğunu

ne de küçük yalanlardan büyüklerin doğduğunu

yalanın yalan olduğunu bilemezdik

tanımasaydık insanları

şimdi şarkılar yeniden anlam kazandı

göz yaşlarının dökülmeye yerleri var artık

teşekkürler insan

hatırlattın

yaraların da değeri var artık

sizle yaşamaya mecbur olmak gibi

oysa küçücük kulübelerimiz vardı bizim düşlerimizin

küçük küçük insanlarken henüz

pembe pancurlu evlerdeydi gönlümüz

pembeyi beğenemez olduk

çocuklukta kaldı rengimiz

karalara büründük

belli oldu yureğimiz

peki ya suçu neydi masumiyetin?

adı şiirde kaldı doğruluk kabiliyetinin

kim suçlu

kim haklı

analar doğurdu evlatları

bizeyse yaşamak kaldı