İnsancıklar

Ah bir bilsen;

Ne kadar severim

O insancıkları ben

Yurdumun güzel insanları

O insanları ki cepleri buğday dolu

Küçüktür umutları, hayalleri

Meteliksiz, karın tokluğuna

O güzelim elleri nasır tutar

Lakin büyüktür sevdaları

Günümüz o bilindik aşklara benzemez

Ki yalancı aşklar elbise değiştirmek gibidir

Onlar ki o yiğitler, o bacılar

Ömürlerinde tek elbise giyerler

Yoktur gözleri yükseklerde

Parlak yıldızlara gem vurmazlar gemileri

Güldükçe gözleri de güler

Sıcacık bakışlı insancıklar hepsi

Hepsi çalışkan hepsi diri

Her sıkıntıda açarlar ellerini

Yalnız o güzelim Allah'a

Başka minnetleri yoktur kimseye onların

Bir tas çorba,

Bir lokma ekmek,

Her daim yeter onlara

Ne kadar severim ben onları

Ey yurdumun güzel insanları!