İnsanlığa Ağıt/Ezo

Gözlerine karalar mı çektiler Ezo,

Sürmeli bakışlarında yağmur bulutları...

Bir yerlerde şimşekler çakıyor,

Dudak kıvrımlarının çaresizliğine sığınıyorum

Hayallerine yıldırımlar mı düştü Ezo,

Baksana insanlık dumanlı...

Bazen ele geçiriliyor yıldızlar

Ay küsüyor geceye

Gece karanlığın hükmünü sürmekte...

Bazen ağlıyor bucaksız kuşlar

Bazen öfke kusuyor köhne yalnızlığın

Geçmişin kadranına yapışıyor kahkahaların

Hiç kimse kazıyamıyor gamzelerini

Yelkovanın şah damarından

Telaşsız sonbahar düştü ellerimize

Yapraklar rüzgarsız döküldü Ezo

Sen ağladıkça yeşermedi dağlarımız

Sen ağladıkça bozkırlar hüzne doydu

Sen ağladıkça kirli bir iz kaldı alın yazımda

Gözlerinin şelalesi kurudu Ezo

Şimdi içine akıyor gözyaşların

Susturulmuş tümcelerinin esareti

Sıkarken boğazını hürriyet için

-An kala ölüme- konuşmuyorsun Ezo

Yitirilmiş alfaben vardı senin

Kalbinden alıkonan bir mahşer-i cümbüşün

Çalgısız notaları duyuluyordu

Nabzının kanat çırpışlarında

Seni yeniden sev Ezo, yeniden

Gökkubbede adın kalsın, adında feryadın

Kuş uçmaz kervan geçmez diyarında

Yol bilmez iz görmez harabende

Avcuna sıkıştırdığın memleket kokulu heybende

Ağaç kovuğuna saklanan mazinde

Seni yeniden sev Ezo

Sev ki gözlerine mavi yerleşsin

Sev ki ardından umut türküleri söylensin

Yollar sarp, geçit yok

Surlar döşenmiş insanlığa

Hangi pencereyi açsam ölüm kokuyor

Kan rengi acıları gömüp yedi kat yere

Sırtlanıp bakışlarını taşısam mutluluğa

Gökkuşağı yuva yapar mı saçlarına

Köreldi düşlerin toz pembe hafızası

Bir yerlere çığ düştü ezildik Ezo

Şimdi hoyrat bir gecenin koynunda

Yakarken ağıtlarımızı insanlığa

Ey zaman,

Hangi çıkmaza götürüyorsun bizi

Dört nala...