İnsanlığa Sitem

Yine Deccal;

Çekmiş kılcını

Ölüm saçıyor.

Kadın-erkek,

Genç-ihtiyar,

Çoluk-çocuk demeden

Birer birer biçiyor.

Körpe kuzular;

Süt yerine

Şahadet şerbeti içiyor.

İnsan haklarını haykıranlar;

İnsan katliamıyla

Sarhoş olup,

Kendinden geçiyor.

Yok...Yok! ! !

Bu nasıl insanlık,

Bu nasıl ahlâk,

Bu nasıl vicdan? ? ?

Düşünün bir kere

İnsanız, insan! ! !

Azrailmisin de

Alırsın sen can? ? ?

Hangi vicdana sığar

Dökülen onlarca

Masum Kan? ? ?

Anlamıyorum...

Anlıyamıyorum...

Neyin savaşını yapıyorlar,

İnsanlığı yok etmenin mi?

Yoksa boş bir zafer

Peşinden gitmenin mi?

Anlamak mümkün değil...

Hangi zafer,

Bir candan daha önemli?

Hangi amaç,

Bir çocuğun mutluluk dolu,

Yarına güvenle bakan,

Gülen gözlerinden

Daha önemli?

Hangisi...Hangisi?

Eğer ki insansanız;

Bunu beyninize,

Bunu ruhunuza,

Bunu kalbinize,

Bunu vicdanınıza sorun.

Cevabını o zaman

Vicdanınız verecektir size!

İster Lübnan,

İster Filistin,

İsterse başka bir yer...

Oyun hep aynı oyun,

Sahne hep aynı sahne,

Dram hep aynı dram,

Senaryo hep aynı senaryo...

Başrolde ise;

Bu dünyaya ebedi,

Kazık çakacağını sananlar.

İnsanım deyip,

İnsan katliamı yapanlar.

Belki de insanlıkta

Nasibini hiç alamayanlar!

Dün doğdum,

Bugün yaşıyorum,

Yarın öleceğim.

Bu dünyada götüreceğim,

Bir tek kefen bezi.

O da kısmet olursa!

Ebedi kalacaksa,

Başımızda dimdik duran,

Bir mezar taşı!

Birileri dur demeli

Bu gidişe.

Birilerince kırılmalı,

Baz morfin dolu şişe.

İnsana haz veren lezzet,

Keman çaldırtmalı her azı dişe.

Korkusuzca büyümeli,

Gülüp, eğlenip koşmalı,

Yüzünde gülücükler,

Gözlerinde mutluluklar saçmalı,

Ahmet'le Mehmet,

Hasan'la Hüseyin,

Fatma'yla Ayşe.

26.08.2006

Abbas YURT