İnsanlığın Kıyameti

Dünyanın ar damarı çatlamış

Fay hattı geçiyor insanların kalbinden

Onurun, haysiyetin beli kırılmış

Aşk can çekişiyor en derinden

Haya, namus kapı arkasına süpürülmüş

Diller yalana hizmetçi

Gözlere riya sürmesi sürülmüş

Adalet paspasın altında

Acıma duygusu kendine bile acımıyor artık

Vicdan, vicdansızın sıfatı diye anılır olmuş

Mertlik cadı kazanında

İyi ve doğru ayaklar altında

Ahlâkın başına çuval geçirilmiş

Eli kolu bağlanmış güzelliklerin

Ne yazık ki

Sevgi ve saygı sürgünde

Bilinmeyen ülkelerde

Dilinden tatlı sözleri düşürme istersen

Ruhun kirli olduktan sonra

Ne yazar

Unutma, sirke balı bozar

Güzel ve kötü huy şah damarında

Seni Yaradan'la yan yana

Sen bin maskeyle gezsen de dünyada

İyi yüzünle herkesi kandırsan da

Hangi yüzünle çıkarsın Mevlâ'nın karşısına

Yer yerinden oynasa kıyamet kopsa

Ne fark eder

Herkesin depremi, kıyameti kendi bedeninde

-Kıyametin koptuğu zaman-

Sarılacaksın iki metre kefene

Yine iki metrelik bir çukur kazılacak bedenine

İnsanın adalet terazisi şaşsa da

Allahın terazisi şaşmaz, bilene

Unutma!

Cehennemde cennet gibiydi bir zamanlar

Herkes kendi ateşini kendi götürecek elinde