İntihar İplikleri

azalan elma ağaçları

güz söylencesi

ben biraz evde yokluğun

geriye kalanı...

yalnızlığın kar gözüyle

öyle günlere mekik dokudu sis sarılmalar

eksildi bahar soneli usanışın çıplak saati

ben biraz kendime göç buluşmanın

yeryüzü payı..

bir siyah ki gözlerimin mavisine

ağaçta yaprak

düşecek ölüm ömrümden

büzülen kuşlar çözülecek

hakedilmiş kıyıların deniz pileli yüzüne/

yüzüm ki bulup kaybettiğim apansız ayaklanma

ıssızlığın doruklarında solgun duraklar

titrek tül aydınlığı

ayaklarım rüzgar gövdesınde

dikenli hüzün

zamanın kendine küçülen ırmağı

ölsem çok

sussam az

gecenin ebruli yakasında intihar iplikleri

bana bir söz doğur

kırılırsa durduğum yere ayna

bir çocuk çığlığı basar sandalyeleri

ağzımda gül kırılır

....