İntihar Mavisi

Hiç değişmedi bu şehir

Hep aynı uğultu

ve hep aynı yalnızlık

Başıboş sokaklarda

Sessiz çığlıklarla boyanır kaldırımlar

Bir katilin önünde kaçışan polenlerin

Kokusunda süpürülen gece yarısı çiçekleri

parmak izleri saklanırken kuşkulu ormanlarda

adı değil acısı

İzafeten sakıncalıdır gökkuşağı

Nahorada'lar saklı yedinci renginde

En son

bir mezarcıya hayırlı işler dilemiştim

Muhtemelen bir türkü gömüyordu

gözü kadar kara toprağa

düş yorgunu bir gecede

Rüzgar eteğini havalandırırsa istanbul'un

Kim bilir kaç sefalet bakışın nü görüntüleri

acının ve siyahın kucağında

beynini yazsan

her taşa, her kağıda

İzafeten saklı peygamber ve bayat gök

Bu devran diyorum

Hep böyle mi devam edecek

Kaç baykuş tüneyecek

Örümcek ağının korkulu düşlerine

Kim aralayacak bu s/is perdesini

Külünde yarasalar çıkar yangınların

Bin dört yüz kere üşür bu şehrin soluğu

Bin dört yüz kez secdesine ters düşer bu kıble

Gök çekimli intihar yani

işte o zamandan beri

Sabah ezanları meyansız okunur

Martıların kanatları mavide kırılır

Gökyüzüne sığmaz hiçbir rüzgar..

Kahinim asasının toprağa vurduğu zamandı

şimdiki zaman.