İntihar Mektupları

I.)

- Gerekçe -

Böyle bildim böyle dendi sonu varmış her şeyin

Nasıl olsa geç uyanmış sabah ihtiyar olur...

Hangi sırra nail olsa gözlerim bir an ile

Baktığım her gölge gerçek duyduğum inkâr olur.

Hangi ömre sürgün olsa dizlerim bin can ile

Girdiğim yer loş bir bahçe karanlık hünkâr olur.

Tövbesine secde eder simsiyah hayallerim

Sûretinden var edilmiş hülyam aşikâr olur.

Yok sayılır fecri anın sabah uzak kılınır

Kirpiğimden miras kalan yalnızca efkâr olur.

Çok sayılır hicri anın ahı tuzak kılınır

Kerbelâ'ya dönen gönlün hüznü Zülfikar olur.

Ah benim küskün umudum ah çaresiz hâllerim

Avcısını seyreyleyen yorgun bir şikâr olur.

Baharın ılık nefesi zapt eder can bahçemi

Tarumara meyleden bir serseri rüzgâr olur.

Zamanın terk-i diyarı lâl ederken lehçemi

Kirletilmiş yelkovanlar ömre yadigâr olur.

Ellerimde solup gider güne kırgın güllerim

Ettiğim her bedduanın son sözü nigâr olur.

II . )

- Kuşku -

Yok sayılır çünkü hüznüm yok sayılır figânım

Hatıranın terk ettiği sessiz bir diyâr olur...

İki yol var biri çıkmaz diğeri acizliğim

Adım atsam dönüşüm yok yüreğim çok üşüyor.

İki yol var biri mutlak değeri acizliğim

Kapısından baksa gönlüm cana hüsran düşüyor.

İki can var biri bende biri sürgünde hâlâ

Nefes alsam soluğuma karanlık üşüşüyor.

İki an var biri sevdam, günahsa günah benim

Ne çıkar terk ediyorsam sahipsiz mevsimleri?

İki an var şakağımda titreyen silah benim

Kim aldırır gizliyorsam 'ah' kokan resimleri?

İki can var biri 'an'a kanarken günde hâlâ

Biri cana dipnot düşer terk etmiş isimleri.

Nasıl olsa güne düşen gölgeler söyleşirken

Günahımdan azledilmiş tövbeler anlar beni.

Suretimden var edilmiş bilgeler söyleşirken

Sabahın en kuytusunda saklar yalanlar beni.

Ey yüreğim sen umudu anarken dünde hâlâ

Şarabın en koyusuyla anar kalanlar beni.

Kimse bilmez beni hâlâ kime kırgın gözlerim

Hangi yıldız kayıp gitti ellerimden kim bilir?

Kimse bilmez seni hâlâ kime dargın gözlerim

Kim aşkı yok sayıp gitti ellerimden kim bilir?

Kimse bilmez sen baharla yanarken tende hâlâ

Hangi sevda cayıp gitti ellerimden kim bilir?

III .)

- Çünkü -

Kime sorsam, kimi sorsam ya bir çıkmazı bekler

Ya güneş intihar kokar ya ay bahtiyar olur...

Biz bu yanlış hayatı ezbere öğrenmedik

Öğretilmiş duygular uzaktı bize biraz.

Biz bu ahde vefayı boş yere öğrenmedik

Eğreti sevişmeler tuzaktı bize biraz.

Kırıldık kırılmanın anlamından çok önce

Ama, kırılmak bile yasaktı bize biraz..

Sorduk, sorduklarımız cevapsız kalsa bile

Tutuşturduk siyahı göğü arşınlayarak.

Sorduk, bildiklerimiz her gün azalsa bile

Kaybolurken sesimiz semada çınlayarak.

Çünkü şimdi her güne bir gökyüzü var edip

Kaybettiler sabahı, fecri kurşunlayarak.

Belki bu yüzden küskün gözlerimiz hayata

Bu yüzden kızdık belki atışına yüreğin.

Belki bu yüzden kızgın sözlerimiz hayata

Bu yüzden sustuk aşka çatışına yüreğin.

Sessizce şahit olduk lâl olmuş bir dil ile

Gecenin gölgesine batışına yüreğin.

Belki böyle öğrendik böyle inşâ edildi

Suretin kuytusuna yar edildi belki an.

Belki böyle korktuk hep böyle'hâşâ' edildi

Ecelin tövbesine dar edildi belki an.

Sığınsak da Anka'nın yorgun sarhoşluğuna

Yine yorgun külünden var edildi belki an.

Belki kırıldı kalem, gözün aydın olsun aşk

Gözün aydın efkârla örülür artık şiir.

Belki darıldı kalem, yüzün aydın olsun aşk

Belki yalnız hazanda görülür artık şiir.

Belki yoruldu kalem, güzün aydın olsun aşk

Başka bir intihara sürülür artık şiir...

IV .)

- Korku -

- Belki kente gün doğar belki boynum vurulur

Belki en son sur düşer, gönlüm şehriyar olur -

Şimdi kim anlayacak neresindeyim anın

Kim bilecek takvimin hangi yaprağında güz.

Kim bilecek yelkovan neresinde zamanın

Akrebin peşi sıra yürürken gece gündüz.

Sahi kim anlayacak nereye baktığımı

Neyimi görecekler hayatın balkonundan?

Hangi çölden yol alıp nereye aktığımı

Okumak mümkün müdür bir romanın sonundan?

Kimse bilmez, içimde hangi yangının külü

Yetim kalmış bir çocuk gibi savrulup durur.

Kimse bilmez, çoktandır hangi bağın bülbülü

Islak kirpiklerimde aşkla kavrulup durur.

Kimse bilmez, kırılır baktığım her bir resim

Hüznümü anlatırım, hıçkırır boş şişeler.

Karanlık bir sokağa yoldaş olur adresim

Kokumu hissettikçe yas tutar fahişeler.

Bir balıkçı teknesi yağmurları toplayıp

Denizi gözlerime emanet edip gider.

Say ki kalemim kırık, say ki özneler kayıp

Say ki 'Süreya' kalkar ardından 'Edip' gider.

Çünkü 'hep terk edilmiş' çünkü 'alışmış' denir

Çünkü her gün bir başka adresi bulur ahım.

Çünkü 'hep aynı yerden aşkı çalışmış' denir

Çünkü tüm sevabıma bedel olur günahım.

Çünkü ilk gençliğimi yeni uyutmuş gibi

Çırpınır yüreğimde gözleri kör bir kumru.

Çünkü haram bir lokma çiğneyip yutmuş gibi

Takılır boğazıma hasret denilen yumru.

Çünkü gözü kör kılan bir aşkın sahilinden

Ellerini semaya açıp anarlar beni.

Vuslatın haricinden, hasretin dâhilinden

Bir kemanın telinden kaçıp anarlar beni.

Belki ardımdan gülen tüm dostlarıma inat

Kapanmamış gözlerim beslemeli sabahı.

Belki yepyeni bir gün bekliyorken kâinat

Simsiyah bir intihar süslemeli sabahı.

Sahi kim anlar beni 'kim nereye gitti' der

Kim ardından gözyaşı döker bir meczup için?

Kim attığım adımı sessizce takip eder

Adresi bilinmeyen pulsuz bir mektup için?

Sahi kim anlar beni ben bile anlamazken

Attığım tüm adımlar izlenirken sessizce.

Son günahım gölgeme kıldığım tek namazken

Ve kimliğim cebimde gizlenirken sessizce...

yirmibeşmayıs-birhaziranikibindokuz

beylikdüzü