İntiharım Aydınlık

dallarda çırılçıplak utanç

sırılsıklam mevsim aşığı kuşların

boyunları bükük

imkansızlık öyle tutarsız ki

kaybolmak istesem

yokluğunu emanet edeceğim

hiçbir umut yok...

benzi rengarenk akşamüstlerinde

üşümeyi unutur gövdemdeki kimsesizlik

yorgun kauçuk ağaçlarının altında

son bir çay içenedek

dönüş yollarımda açmasa da gülüşünün

közden nefeslenişi

ve engel bildim tüm karanlığı

aştım sensiz ölümleri

intiharım aydınlık...

yanağımda budadığım hüznün

gözlerimde kalan kısmısın

gidersen körleşir ağladığım her sokak

seni her aradığımda küçülür dünya

ama evren yok olur

çaresizliği sisli sensizliğim kalır

gündüzleri çocuk yarınsızlığı

seni aramak kalır

adım cehennem

ateşimi kendim getirdim

kendim götüreceğim...

intiharım aydınlık

çünkü yalnızlık ve aşk doğuştan gelir...