İrem Kokusuna Beş Kala

Düğümleniyor her hücrem,

Bilmediğim koca bir boşluk başucumda,

Hiç görmediğim umutsuz bir karanlık,

Sonu olmayan kâbuslar.

-Sebep-

Dudaklarım hissiyatını kaybederken,

Gözlerimin renksizliği beliriyor,

Şeffaflığıma yüz sürüyor satırlar,

Kocaman hiçlik tadı kalıyor dimağımda.

-Sonum-

İp dolandı kaleme,

Sonrası dipsiz bir kuyu,

Bırakma ellerimi,

Kim bilir saçlarım umudun da olabilir.

-Ben ol-

Düşme kirpiklerimden,

Uyu hatta,

Gözlerim düşünün yörüngesi olsun,

Kapılarını sadece bana arala.

-Geliyorum-

Şimdi uzaktan el sallıyorum sana,

Sen de gülümse uyuduğun yerde,

Dört bir yanın zifiri olsa da gülümse!

-Korkma-

Üzülme sakın,

Elerin hiç kopmayacak ellerimden,

Sözümde duruyorum,

Ve geliyorum cennetine,

Hadi arala kapılarını.

-Bekle-

Ne de olsa

Sen yokken,kamçılar cennetin bahçeleri beni.