Irmağa Dökülürken

'Belki de asıl ustalık budur;

her zaman acemi olmayı bilmek...'

Turgut Uyar

-iltihap heveslisi yaralarımı kanat

içimden bir sen daha çıkart-

I-

hayli zaman geçti tenimden

dirilmek için erken bir ölüm geçti üzerimden

ne gelirse ondan deyip sus kaldım

aklım oradaydı

derine indikçe kaybettim sesimi

iğne deliğinden sokuldum toprağa

Baybars'ın tek gözüyle baktım dünyaya

onlar uçan kuşların iç huzuruyla çıktılar kuytularından

suskun günahlarını bavullarına kaldırdılar

şapkalarının içlerinde kumral ağrıları vardı

asmaya kıyamadılar hiçbir portmantoya sancılarını

II-

evvelce geldim

aslında hep vardım

çok gittim önceleri

bu defa kalmak için bekledim

bana masal okuma

çocuk yaşımı çoktan geçtim

sussam zayi olacak sözlerim

konuşsam çok üzüleceksin

ne yana döneceğinden habersiz

savrulup duran bir uçurtma gibiyim

III-

kimse gidemiyor böyle kalmalara meyilliyken adımlar

anladım ki hayat koca bir kova

balık olduysam

oltanın ne kusuru var

yakalanmaktan başka suçum olmadığı gibi

kancalarda can çekişen avlara da yazık oldu

oysa hiçbirimiz incitmek istememiştik avcıları

bir hayal kurdum herkes inandı

kendim bile inandım gerçek olduğuna

ortak olan yalanlar buldum

guguklu saat gibi kurdum

nabzımın hızlanan atışına

hep kendi içine çoğalan bir zamanda

birileri şahit oldu

nostaljik kalp çarpıntılı tik taklarına

IV-

oy ömrüm..

ve ah sudan çıkmış gururum!

hadi benliğim

hadi çok bilmiş sessizliğim

bu kez ç/ağla

bir çığlık ol genzimde; oradan oraya yalpalan!

tiz bir ses; yitirdiğim...

itinalı ellerinle dokunma; şimdi değil!

dermanlarına sarma bu kez acımı

bırak kanayım biraz kanmalara

buradan geçti

artık geçti

az önce uğurladım o kadını

ekose kaplı bir fuları vardı eylülden ödünç aldığı

ırmaktı o! eylüle akan bir nehirdi..

kendi içinde yanıyordu çağlayan ikindileri

V-

diyorum sana!

görmediğimde tedirgin oluyorum neşeni

ya o da beni göremiyorsa...

diyorum.. susuyorum sonra çaresiz...

ben benden geçmedikçe elimde bir mayın

ha patladı, ha patlayacak içime

kalbimde kalabalık hüsranlar yankılanıyor

geçmeler tanık mı kimsesiz çocukluğumun kayıp renklerine

ilgisizlik hastalığına tutuldu kalbim

korkma, bulaşıcı değil..

ilgimden zerre ödün vermedi savunmasız hücrelerim

aşk vitaminleri içtim şiirlerde

ve şarkılar eşlik etti inceliğimi yitirmeyeyim diye

ben hala abartıyorum çok sevdiğimde

VI-

eylül arafıydı tutulduğum hazan

ve daha hiç geçemediğim mevsimdi, mevsimlerden...

şimdi hatırlıyorsan anlarım ancak; şuursuz sınırlarımı

unuttuysan boşver!

nerden başlayayım anlatmaya; yanılgılarımın zafer anlarını

hatırla!

kutsal bir yangındı bu

dünya tutuşmuştu dehşetinden

diyordu ya şair;

'sen bu şiiri okurken

(kim bilir)

belki ben başka bir şehirde ölürüm'

VII-

önsezili ihtimalleri kaldır üzerimden

dudaklarımda bir şarkı patladı demin

üzerimden notalar geçiyor sanki

duydum ki

iyi niyetler ülkesinde

hep pembe açıyormuş

fulyalar bile

boşluklarından yer aç biraz

bir şehrin sızısına düşeriz belki

ölümlerden ölüm beğenir gibi

ben sana / sen bana

yanan iki bulutuz şimdi

fulya/eylül2011