Irmak Kenarlarının Çınarları

Yıllarım hep o taburede tükendi

Elimdeki şişe bira ve param orada bitti

Bir de işten atıldım

Ne zamanım ne de ömrüm yolcu etti beni.

Yuvarlandı ayağımın dibine bir yumuk çocuk ağladı

Anılarım sanki geçmişimden geleceğe bir bir hesap aldı

Öderken diyetimi ruhum soldu bedenimde çürüdü

Bir de terk ettin içimi hüzün kapladı.

Kimi sabah şafak ve ay kavga ederdi

Diretirdi ay sabah olmasın derdi

Yırtık resmin, hani gece çekilmiştik o bende kaldı

Gözümden yaşlar ıslattı ayı,bir anda sulugöz yapıverdi.

Hüznüm patladı ne Hiroşima ne de depreme

Teslim bayrakları aciz kullara devleşme

Sitem dolu mermilerdeki kinayeler

Sanki bir kara mizah, sanki kabuslardaki kişileşme.

Kimlik arayışında yoldaşlar bir bir sırada

Çamur kuyusunda maskeler, kimi şair kimi molla

Sezerek bu sadece gözler dosdoğru söyler

Umut gördüm, zener açtım, duygularını bana postala.

Irmak kenarlarının çınarları

Bir gün gelir şairlerin mezarları olurlar

Hakan' ın bedeni çınarın gölgesinde yatacak

Ne o kalacak baki ne de bizim şair Baki.

kizilentari