İrticalen
-sorularını kuşanan kırılmalar çekilmiş ortasına zamanın-
sözlerinden tufan kopacak /hazırlasın Nuh nebi gemisini
oğullarımız binmese de gemiye
bir güvencin dönecektir
dönecektir elbet gagasından zeytinle...
kızıl bir doruktur geminin oturduğu zirve
patlar öfkesinden desise
erirtir insanlığı
toprağı zaman
kuş(ku)lar üşüşür yitik öykülere ıslığı rüzgâr,
bahar görmemiş eğrelti otlarından döşenmiş
sessizliğin döşeğine düşen günce
ne çok yazıldı ufalanırken toprak
iç ses(siz) haykırırken ve bal bulaşsın istedik ama
vebal aldık akan her gözyaşından geminin çürürken teni
her gölge sinerken şiirlerin gövdesine imge imge
ne çok sustuk/susturulduk
sütlerin paydaşlarından ihanet sızmamışken daha
uçlarını ısırmamışken göğsün
satılmamışken toprak
yaprak yaprak sarmamışken ahidler
doru atların toynakları vururken dört nala
kargı ucunda sallanırken haritalarımız
sınırına düşen taşlara yazılıyordu şiirler
ve göverirken gök, yağarken ebri nisan
kaçıncı seferden dönüyordu
kırık oklarına kan değen cengaverlerle titrerken Altaylar
zaman ok'u vururken yürek kadranını on ikiden
döngüsüne takılmış gidiyoruz heyhat
Kaf dağlarının kırılırken billur kaseleri
kırılmaları devşiriyoruz
Tufan ve Cenk sonrası
ihanet oğulların yarası
ey sözlerin gizcisi yazıtların ortasına düşürdüğün
sözlerini hasat ediyorken son cemrede
burçlarına asarken en ulu sözlerini
dikiliyor zamanın şiiri bayrak bayrak
pelerin ardına saklanan sanrı bakışlar
kemirgenlere havale ederken şüphe çiçeklerini
toprağın mihrabına yüzler çevrilsin
tastamam
15:40 /makam-ı irticalen