Is

Korlaşan bu ölümsüz düşte

ihtiyarlıyordum

kar yağacaktı neredeyse Haziran güneşine

heveslerimi dikenliklere takıp bütün türkülerden ötede bir kıyıda

kımıltısız gök altında

buz kesmişken tan.

Ne karanlık gecedir bu

kim bilir hangi yelin geçtiği bir çorakta

yıldızlar ruhumu bırakın artık külrengi güne

ve gün eğilsin geçmişin ırmağında

alevlerin coşkusuna bırakın beni

zaten korku çimenlerin köklerini ıslatmış.

Anladım ki

akşamın sona erişiyle

bütün varlığım tamamlanmış bu iki gözde.