İşgale Karşı Hayıflanmalar...

Sokağın ince kıvrımı resim değildi.

Yürünürdü, köşesi dönülürdü, ıslık savrulurdu.

Üzerimize yan bahçeden dut yaprakları düşerdi.

Arabalar geçerdi; sayabilirdik.

Senin seçtiğin renkler daha fazla geçerdi.

Demirağlar sözü vermişti ağalarımız. Öremediler, karanlık

asfaltlara sardılar bizi.

Ford büyüdü, Koç büyüdü, 20 yılda yola verdiğimiz kurbanlar

büyüdü.

Ne benim, ne de senin bir yakının tren kazasında öldü.

Hep otobüs kazalarında kaybettik kendimizi.

Beklerdin, beklemek vardı.

Sokak, ıslık, dut ağacı, raylar işgal edilmemişti.

Yüzün işgal edilmemişti.

Göğün kızılı belirir, öyle aydınlanırdı tenin

Işığın işgal edilmemişti.

Cânandın ki can olabilirdin.

Bebişkom değildin.

Dil işgal edilmemişti.

Duyardın, sezerdin

Ne irkilmek, ne de ürpermek işgal edilmişti

Zeytin çekirdekleri olurdu kahvaltıda.

Bakıp dalardın.

Bir tek dirseğine batan ekmek kırıntılarını hissederdin.

Yalnızlık işgal edilmemişti.