Işıklar Ne Zaman Sönse

kervan saraylar bildim tutuşmamızı

mesafelere tınmayan kahrolmaktı

birbirimize bakıp ürpermemiz

ilk ürpermemiz

sıcaklık parmaklarımızın ucunda

ışıklar ne zaman sönse

birbirine benzer kapılar

hayal meyal her kapı beyaz geceliğiyle

hazırlanır gençliğime

odamız bir hayat

biz iki kıyısıyız o hayatın

canhıraş tutkularının esiri

günahlarıyla barışık

iki karnı ala dağdan serin

ışıklar ne zaman sönse

beyaz bir gölge sanrılaşır

kapı aralığında

yalansılaşırım daha bir

korku geçicidir

ölümden sonra da

sensizlik var çünkü