isimsiz

Masanın başında yalnızım yine

Yanımda kimse yok

Kim varki zaten

Kağıt, kalem ve sigaramdan başka

Karşımda sevdamın resmi

Dalıp gidiyorum bilinmezliklere

Aklımda "o", yüreğimde "o", nereye baksam "o"

Unutmak istesemde

Heryerde yine "o"

Belki seviyorum, belki aşığım

Belki de sadece alışkanlık

Heeeyyy! Soruyorum sizlere

Kolay bırakılırmı bu alışkanlık?

Unutmak istiyorum aslında

Ama resmini bile kaldıramıyorum masadan

Gözümdeki alışkanlıkmı yoksa yüreğimdekimi

İnanın bende bilmiyorum

Hİçbir şey onsuz olmuyor

Onsuz olmayı beceremiyor bu yürek

Ama size söz!!!

Birgün bende unutacağım

Vee.....

Hayata ve insanlara tekrar merhaba diyeceğim....