Isimsiz

loş bir odada sabahlıyorum yine.

perdeyi aralayınca gelen ilk tozlu ışıklar,

yine yakıyor yüreğimi.

gökyüzüne her baktığımda seni görüyorum.

yıldızlar çıkıyor,parlıyorlar

gözlerim kamaşıyor.

bakamıyorum.

güneşe her baktığımda

biraz daha yakıyor yüzümü.

uzanmak istiyorum,

tutamıyorum.

çekip gitmek istiyorum,

gidemiyorum.

adı ne bu hallerimin soruyorum kendime,

bulamıyorum.

canım acıyor,mühürleniyor dillerim,

konuşamıyorum.

fazla söze gerek yok aslında;

yüreğim ortada,görmelisin...