Isimsiz2

donmuş dünyaların sessizliğini

verin bana

sisler ardındaki karlı dağların yokluğunu

zindan aydınlıklarıyla doldurun

ruhumu

başımı taştan taşa çalsa da kayalarda

yalnız senin dizinde durulan bir denizim

senin yüzündür gülen o soluk aynalarda

sende sararır yaprak

sende yeşerir mevsim

hasret dolu

baharla uyanmak zor biliyorum

güftesiz bir şehnaz makamı gönlüm

geçtiğim her yolun çiçeği soldu

ömrüm çilesini doldurur ağır ağır

feryadımı duyan yok

taş sağır toprak sağır

ve başladı ruhumun sonsuz uykusu