İsim/sizinim...

/ Öyle çok karanlıkları uyuttum ki içimde

İncinirdi sözlerin kırpsan dökülecek inci tanelerin

Gözlerimde dondurdum tüm anıları düşmesin diye /

Ansızın ay ışığı düştü penceremden sızdı solgun renklerime

Anlamsız perdelerimden dolandı yüzüme, dokundu gözlerime

Kör karanlık kuytularım çıktı su yüzüne

Gümüş sumrular inmemişti henüz kentime

Bir deli arka bahçe incecik bilekleriyle ceylanlar var içinde

Saçlarımda soluyan bir orman birbirine uzak kirpiklerim

Yarım bırakılmış bir şarabın nahoş tadıydı bende akşam

Zahir bir kandamlası zalim elinde damladı damlayacak içime

Yarısı ısırılmış bir elma var masamın üzerinde

Ama kimse bilemeyecek kantardaki zamanın vurduğunu dibe

Kızdıkça dişlerim geçiyor birbirine

Göğsümde dağılıyor farklı bir sancı adımlarım taşırken sokağı

Bir zamanlar minnet duyduğum gözlerine bakıyorum yabancı

Di'li gelmişti uzun yollar bitiminde hancı göç etmiş başka şimdi kendine

Tek tük kalmıştı havayı parçalayan peyzaj bulutları

Doğa serin bir yorganın altında gök/yüzüm kadardı

Ve binlerce parıltının altında yaşanıyordu bu başka acı

Ki ben hala çaresiz severdim taraçada unuttuğum o son şarkıyı

Sakin bir deniz üzerinden yansır durur geceme ışığı

Ölüler şehrinin atık vücutları döner vurur kıyılarıma

İçimdeki korkak fırtınalar kaçışır derinlerime kuyulara düşer yüzün

Bir birikintiye çarparsa ancak güler oradan hüzün

İçinde ateş böceklerini beslediğim deniz artık kudurur

Karanlıklardan bir nur süzülerek deltasında vurulur

Yılgınlığını yaşayan hayat sofra bezi gibi silkelediğinde yıldızları

Gökyüzünden bütün simler gelir tenime dokunur

Alev alev yanışlarında köklerime ilişir turuncu bir his

Bir kalbi keser gibi orta yerinden suskun kırmızı öykünür ellerimde

/ Gece akar itlerin uluyan sesinden acın gelir oturur içime

Bilinmeze vurduğum kaçan uykularım mı ya da yaşadıklarım mı kime ne? /

Bil ki artık senin aşkınla ölen faili belli sevgilinin

Söğütteki yeşilin soğudu gölgeni eğme istemem üstüme

Serin gönüllerin ayazında donmuş gibiyim

Senin anladığın nesilden hiç değilim

Yeter artık geceyi bir kılıp günle ters düştüğüme

Mavi sularım kıyılarından çoktan çekildi senin üzerine

Ama yinede ferahlamıyor bir damlacık bile serinlemiyor içinde

Bunca kördüğümden sonra çözdüklerimde anlamını yitiriyor git gide

Seherlerde kalkıp su serpiyorum çiçeklerde kalan bezgin renge

Bensiz dağılan bulutların yağdırdığı yerde mutlu musun söylesene