İsmail'ce

İsmail'ce

Yeniden dirilmek için ölmek lazımmış meğerse

Öyle bir ölüm ki

Öldüğüne değecek bir ölüm

Bir bakışla vurulup

Bir sözle kahrolup

Özlemin açtığı yaralara sabrın zehrini sarıp

Bir kutlu izin üzerinde can verip ölmek...

Ve sonra yeniden dirilmek

Bir merhamet nazarıyla

Ruhuna üflenen bir umut kelamının nefesiyle

Ve yine kuşanıp sabrın zırhını gönül libası diyerek

Düşmek bir kutlu izin peşine

Sığınmak gölgesine en yakıcı çöllerde bile serabın

Susayınca susmak

Sustukça susamak bir ah sözcüğüne

Ayırmak can ile teni birbirinden

Ten koşarken Hacer gibi oradan oraya

İsmail'ce vurmak takati çekilmiş ayakların topuklarını yere

Ve umut fışkıran pınarlardan kana kana içmek

Umudu hapsetmek için avuçlarınla kumları taşımak

İnançla haykırmak umuda:

Zem!

Zem!

Diyerek

Ve sonunda kurban etmek tekrar kendini İsmail'ce

Aşkın uğruna

Ey yar ben İsmail olayım

Sen kabul et canımı

Sabrım sükûtumdur

Gıkım çıkarsa

Öldür beni kelamınla