İsmini S/ayıkladığım Karanlık

Kuruluyor saatler ömrün kalabalığına

Penceremde kırık dökük begonyalar dururken

Sessiz düşler sokağından geçiyor, ölüm

Kalbin kuytularında kendini s/aklıyor kopyam

Bana benzeyen, senden ayrı düşmeyen

Çeşitkenar sonsuzluğumla yaralanıyor ihtiraslarım

Kulağıma çalınıyor bir radyo türküsü sonra

Ömrün bitimine az kala,

Canlanıyor kalıtsallığım

Genetik bir uçurum kenarında şimdi yokluğun

Alacalığına boyalı bir duvarda, menekşe kokulu teşbihler

Beni anlattığın cümlelerde benziyorlar sana

Sade bir neşe, şimdi yanımda beklerken

İsmini s/ayıkladığım karanlıklarda

Duruyor kasvetin,

Her yanın sis

Her yanın is

Bakıyorum sonra kırık pencereye

Camlardan sarkan yalnızlık aksanı...

31.08.11