Issız Yollar

yollar bomboş ve soğuk kaldırımlar çırılçıplak

zaman bile çekip gitmiş takvimden yaprak yaprak

caddeler uzadıkça uzuyor ayaklarımın altında

ne ses var ne soluk bu yalnız sokaklarda

bir ben bu yalnız kaldırımlarda yürürüm

birde gölge gibi peşim sıra ölüm

bir ben bu yaşlı yolları aşındırırım

ne gitmek ister nede dönmek ayaklarım

aslında bu kadarda sessizliği beklemezdim

bu ıssız yollar kabuslarda olur derdim

meğer kabuslardanda karanlıkmış gerçek

yürümekmiş yollarda nereye gittiğini bilmeyerek

ama hala bakıyor gözlerim tüm köşebaşlarına

her ayak tıkırtısına yanan cılız bir ışığa

kıyamet mi koptu nerede tüm bu insanlar

nerede bir zamanlar inandığımız yalanlar

bir ben mi yürüyorum gece vakti feleğe doğru

yoksa yalnızlık dedikleri şey bu mu

yağan yağmur bir beni mi ıslatıyor yoksa

içimdeki ne peki ayrılık denilen buysa

anladım ki hayatta ölüm kadar yalan

tüm yaşadıklarımı siliyorsa bi an

biz boşa kandırmışız yıllarca kendimizi

biz bırakmışız aslında takip ettiğimiz izleri

aynı yerde senelerce dönüp durmuşuz

bundan ki hiç bitmemiş gidecek yolumuz

şimdi farkındayım ki artık yolun sonundayım

bir yanım gitmek ister geride kaldı bi yarım

tercih yapmak için çok yok vaktim

hesabını vermek üzereyim aldığım her nefesin

yok ki artık önümde dönmek için köşe çıkmak için merdiven

bu yok olan ben olamam ben değilim çekip giden

ama dönecek o ıssız yollarda yok ardımda

bi nefeslik yerim kalmamış bu yalan dünyada

nafile telaşlarım bu bendeki son pişmanlık

kolay sanırdım ölümden bile zormuş ayrılık