İstanbul

Bir ömürdu ellerimden giden

Boğuldu hayallerim bir/den..

Boşluğa sarıp sarmaladim kendimi.

Hiç bir el

Uzan/masin bana diye

Sadece siir/lerime

Sarıldı demir parmak/lar arasında ellerim bir/birine .

Zaman akıyordu hızlı/ca

Yaşım ne kadar ilerleyince

Daha çok seviyordu beni yalnızlığim

Bukulurdu boynum

Yollara baka/baka

Ki bilki

Sen gidince hiç yeşil ışık yanmadi artık bu şehir'de

Baharimi kefen niyetine giymiştim üstüme

Zordu.

Bir istanbul sabahında gözlerimi açıp ta seni görmemek

Bir bebeğin annesinden uzak kalması kadar

Aciydi

Kendimeydi zorum

Adımı deliye çıkarana kadar

Yaziyordum kimsesizligime

Adımı deliye çıkarana kadar da devam edecek bunlar .

Boynu bükük kaldı buralar şimdi

Yağmur yağıyor

Kar yağıyor dağlara .

Anneler ağlıyor

Çocuklar ağlıyor

Sokaklar ağlıyor

Ben ağlıyorum

Gitme kal ...

Ask aze..