İstanbul Sen Kokuyor

Hüzn-ü seher vaktinde Arafata yükselirken ruhum,

Ellerim EYÜP'ün koynunda.

Yedi tepeden arşa yükseliyor dualarım

Hepsinde sen sen kokuyorsun sevgili.

Hissediyor musun gözlerimden akıp giden seni

Duyuyor musun haykırışlarımı İstanbul?

Ben bu gece her şeyimi kaybettim kaybettim kaybettim.

Sahra çölünde yanan mecnuna varıyor gözyaşlarım

Leyla'ya dokunuyor çaresizliğim.

Sen olmadan üşüyor İstanbul

Ben üşüyorum.

Kız kulesi kadar yalnızım

Savrulmaktayım hırçın dalgaların koynunda.

Göz göze geldiğim azgın dalgaların çığlıklarıyla

Bağırmak

İçimi dökmek istiyorum

Susmalara teslim oluyor dudaklarım ansızın

Sensizliğin sesini dinliyorum boğazın maviliklerinde

Sen yoksun

Herkes kalabalığında bu şehirde

Kimileri yol gözlüyor uzaklarda

Kimileri sevda türkülerinde boğulmakta

Kimisi ağlamaklı benim gibi.

İstanbul biz olmadan sessiz...

İstanbul sen kokuyor sevgili.

İstanbul aşktı

İstanbul şimdi ayrılık!

Durdur saatini İstanbul

Ayrılığa vuruyor zaman

Canım yanıyor, canım

Yitirdiğim sevdam ayaklar altında istiklalin kaldırımlarında

Bir veda kurşununa dayanmadı hayallerim

Hercai bir ayrılığa yenik düştü bedenim

Eşhedü en lâ, lâ ilâhe illallah düşüyor yüreğime

Ey saklı şehrim vakti geldi gitmelerin

Sevabım olmadın, gün/ahımla veda ediyorum

Bu gece kendimden vazgeçiyorum

Dokunma sakın bana İstanbul,

Artık sevmek istemiyorum.