İstanbul Şiir Gibi

Suskunluk sinince şiirlere

Kasım akşamları üşütür hep ifadesizlikleri

Anlamlar titrer cılız bir mum ışığında,

Duvarlara vuran kocaman cümlelerdir gölgeler

Ve henüz okunmamış bir şiirdir

Sanki Yaradanın eliyle yazılan o dizeler...

Suskunluk sinince şiirlere

Solgun bir resimdir şimdi şehir hatıralardan geriye kalan

Ve o yorgunluğu yalnızca yokuşlarından sorulan...

Eskiler bilir,

Suskunluk mevsimlerinde yazılırmış bu şehrin en sesli şiirleri

Oysa

Suya has bir anlatılmazlıkmış bu şehirde durguluk dedikleri

Nedense

Kuşlara su verirken yazar İstanbul hep şiirleri

Ve sulara kuş verirken uydurur hep kafiyeleri...

Sonra

Sihirli bir suskunluk serpilir ikindilere

İlahi bir vurgunlukla esir düşer

Minareler göklere

Sonra

Bir bakmışsın

Susuvermiş

Dalıvermiş

Akıvermiş

İstanbul bir anda

İskeleden ayrılan o her vapurla...

Suskunluk sinince şiirlere

Sonbahar tutar hep şairleri;

Kubbeler tepeleri

Gölgeler minareleri

Sisler mavileri...

Ve kasım akşamları tutsa da ifadesizlikleri

İstanbul bu

Hep aynı

Şiir gibi....