İstanbul'a Yolcu Kalmasın!

7/10/2006

Tarih 1986 ın Mart'ı

Babam cebinden bir kağıt çıkardı.

Gidiyoruz hazırlanın

Gün kavuşmadan yollanalım.

Ayaz bir günde çıktık yola.

Ne bir iz ne de elimizde pusula.

Vurduk kendimizi O meşhur İstanbul'a.

Trenden çuf çuf sesleri çıkıyor,

Yolcular adımlarını hızlandırıyor.

Herkeste bir telaş var yüzlerinden belli

Bir kaçı gidiyormuş Almanya ya temelli.

Ayşe ağlamaya başladı uykum var diye

Anam okşadı saçını yatırdı dizlerine.

Babamın düşünceli bir hali vardı

Ortalığı hüzün kokan bir hava sardı.

Dağları ard arda geçiyoruz hızla

Ve gidiyoruz artık İstanbul'a.

Nedeni bilinmeyen bu yolculuk

Kendine çekiyordu bizi ordaki yokluk.

Nihayet durdu Tren bir istasyonda

Yalnızlık kokan Haydarpaşa'da.

Kimisi bakıyor gözleri aramaklı

Kimisi düşünüyor derin derin ağlamaklı.

Üsküdarmış buranın asıl adı

Meşhurmuş Ramazan pidesinin tadı.

Vakit geldi Saat 18:45

İftara kaldı sadece bir on beş.

Hocasıda başka okuyor Üsküdarın

Babamın elinde dumanları yükseliyor sigaranın

Ayşe acıktım anam diye sızlanıyor

Anam orucunu bir kuru ekmekle bozuyor.

Serin bir rüzgar esiyor İstanbul'da

Kimsecikler kalmıyor soguk sokaklarda.

Bir at arabası yanımıza yaklaşıyor.

Babamı Hacı selamıyla karşılıyor.

At arabasının tıkırtısı ,yolların sıkıntısı

Duyulmuyor bile yüreğimin acısı.

Sonunda kerpiçten bir eve varıyoruz.

Altı kişi güçlükle arabadan iniyoruz.

İki pencere dört duvar

Birde durmadan akan damı var.

Maviye boyanmış dış cephe

Sıvalar dökülüyor acı çeke çeke

İstanbulmuş burası

Yokluk ekiliymiş tarlası.

Dört ayaklı masa başında

Gün kavuşurmuş akşamlara.